این دست های خالی و ساده دخیلتان ، ما را فقط به رسم رفاقت دعا کنید . . .می کشی آه و در چشم هایت / می رمند آهوان دسته دسته در گلویت ترک می خورد بغض / التماس دعا! دل شکسته . . . ز مردم دل بکن یاد خدا کن / خدا را وقت تنهایی …

رمضان از مصدر «رمض» به مفهوم شدت گرما و تابش آفتاب بر رمل… معنا شده است. انتخاب چنین واژه ای به راستی از دقت نظر و لطافت خاصی برخوردار است چرا که سخن از گداخته شدن است و شاید به تعبیری دگرگون شدن در زیر آفتاب گرم و سوزان نفس و تحمل ضربات بی امانش، زیرا که رمضان ماه تحمل شدائد و عطش می باشد، عطشی ناشی از آفتاب سوزان یا گرمای شدید روزهای طولانی تابستان و عطش دیگر حاصل از نفس سرکشی که پیوسته می گدازد و سوزشش به راستی جبران ناپذیر است. در مقایسه این دو سوزش، دقیقا ً رابطه عکس برقرار است، بدین مفهوم که نفس سرکش با چشیدن آب، تشنه تر می گردد وهرگز به یک جرعه بسنده نمی کند و پیوسته آدمی را در تلاش خستگی ناپذیر جهت ارضای تمایلات خود وا می دارد.
منابع :
بحار الانوار، جلد 96، ص 376، طبع اسلامیه .1
بحار الانوار، ج 96، ص 377، طبع اسلامیه .2